من آتشفشان خاموشم

با عشق ،چنان خواهم کرد

در سرم دماوندی ست

روزی فوران خواهم کرد.

#عبادصادقی

آمدم تا عشق را با رنگ نقاشی کنم

هیچ چیز جز چشم بیمارت نیامد بر قلم.

#عباد صادقی

در چند سده پیش

جد بزرگ من

به بهانه ی باورهای ضد شاهی اش

از دهستان تهران

به کوهستان های صعب العبور کرمان تبعید شد

با وجود آن،ما هیچ گاه دست از سیاست برنداشتیم

مادرم با قالی بافتن،انقلاب رنگین می کرد

پدرم با نی زدن،کودتا

و من با شعرهایم ،عملیات انتحاری می کنم

هنگامی که خون غروب در گلوی جمعه ها،تپانده می شود

و استخوان بغض در حنجره درگیر...

#عباد صادقی،غروب جمعه بیستم اسفندماه نود و پنج

هرچه می گذرد

شبیه تر می شوند شیارهای کف دستم

به نمودارهای صعودی و نزولی خط فقر

و تورم در چشم های همیشه به راه من،بیداد می کند...

دختر کبریت فروش!

دست هایت که نباشند

تمام کبریت های دنیا را

بر تمام چاه های نفت خاورمیانه

و تمام جنگل های آمازون هم که بکشیم

 کرختی این اقتصادسرمازده درانگشت های من،

تیمار نخواهد شد...

#عبادصادقی

#عبادصادقی

روزی به تو می گردم

عشق،فاصله نمی شناسد!

ماهی های آزاد اقیانوس، هزاران مایل را

در خلاف جهت رودخانه ها شنا می کنند

تا به یک خاطره ی کهنه در زیر یک بوته ی آبی جویبار برسند

به جایی که چشم به دنیا گشودند،

من و تو هزار خاطره ی تولد باهم داریم

روزی به تو بازخواهم گشت...

#عبادصادقی

 از تو سرشارم

مانند آبشار مارگون از چشمه های سپیدان

هنگامی که دخترکان زیبای لر

مشک ها را پر از آب می کنند...

#عبادصادقی