امروز نخستین موی سپید در سرم رست

با خودم گفتم:

"چه زود،شادی های کودکانه ام را باد با خودش برد..."

دلم برای روزهای تابستانه ای تنگ می شود

که تنها دغدغه مان پیداکردن چوب نخل بود

و آرد سریش

قیچی بود و مقوارنگی

تا بادبادکی بسازیم و آن را هوا کنیم

من قرقره را هی باز کنم

و داداش محمدعلی،کبوترهای آسمان را نشانم دهد

که چگونه دور آن موشک دست ساز کاغذی چرخ می زدند

و پراکنده می شدند...

خدایا!مرا به روزهای دوران کودکی ام ببر

وقتی که تمام قشنگی های کره ی زمین

در به دست گرفتن یک فرفره ی رنگی

و دویدن درکوچه خاکی های پایین شهر بود...

#عباد_صادقی

برای من پاییز

تنها،فصل سوم سال نیست

که در گوشه ی یک تقویم بنشیند

و آن را ورق بزنم

و زیر یکی از روزهایش خط درشتی بکشم

تا یادم نرود که چه قرار بود باشد

و بادها نگذاشتند که بشود...

من با پاییز هزار آرزوی ریخته شده

در پای سپیدار دارم

هزار خاطره ی شناور در جوی آب

هزار سنجد نخورده با تو

هزار سنگفرش، پیاده، بی تو

 بی نهایت قطره ی باران نساییده بر چتر

و یک نیمکت خالی در پارک شهر...

پاییز قرار بود بیایید

و برایمان پرنده های کوچنده بیاورد

تا بخوانند،

برقصند

و حالمان را خوب کنند

اما همیشه پای یک کلاغ در میان ست

تا فرود بیاید

و دانه دانه آرزوهایمان را

به منقار بگیرد و بدزدد

و از خوشحالی فریاد بکشد که:

"جوجه ها را آخر پاییز می شمارند..."

عباد_صادقی