خون دل ها را مترسک خورد

گندمش را کدخدا

سهم ما از پرنده بودن بوی باروت بود...

#عباد_صادقی

کجای این خاک سیاه ،مرا نشانده ای

که هر روز شعرهای سپیدتری

در من جوانه می زند

ما حاصلخیز عشق های از هم پاشیده ایم...

#عباد_صادقی

پدرم که پیر شد

مادرم روز به روز چشم هایش کم سوتر شد

حالا خوب می دانم

حال قنات روستا را

پس از اینکه درخت سنجد کنارش

پوک شد و از کمر شکست...

#عباد_صادقی

قلبم درد می کند

سیگارکشیدن

ترافیک تهران

سختی کار

قسط های عقب مانده

همه بهانه اند

وقتی که هنوز دارم سنگ تو را به سینه می زنم

#عباد_صادقی

دستم از دنیای تو کوتاهست

آنچنان که پرنده ای بال شکسته

و برخاک افتاده

از لانه ی خویش...

#عباد_صادقی

می گویی دوستت دارم

اما این وصله ها به تن من نمی چسبد...

مانند نوزاد حاصل از زنا

که از شکم مادر بیرون آمده

دروغ هایت از آب در آمده اند

و دست و پا می زنند

زیبایند و بانمک

دوست دارم بغلشان کنم

تا آرام بگیرند

تا بخندند

اما تو اگر باشی و روی بدنت جای نیش دندان

و زخم پنجه های این کودک زنا باشد

چکار می کنی

گهواره هم اگر بودی

میله های فلزی ات تاکنون پاره و پوسیده بودند

پوست و گوشت نازک من که حسابش جدا...

در من یتیمخانه ای ست

پر از دوست داشتن های بی هویت

بی اصالت

بی شناسنامه

و بی پدر و مادر

کجای جهان را دیده ای

که اینگونه با بی برنامگی رشد جمعیت داشته باشد...

این نوزادهای زیبا شیرخشک می خواهند

و بزرگتر که شدند

آب می خواهند و نان،

من به کدامین امید پایدار

و به کدامین سرمایه ی مانده در دست

تن لخت  واژه هایت را بپوشانم

و راهی جامعه ای کنم

که در آن،لفظ "دوست داشتن" زشت ترین فحش دنیاست...

#عباد_صادقی

به کشیش ها بگویید،بیایند

یک بچه مسلمان می خواهد اعتراف کند

به دوست داشتنت

که جامع ترین تعریف جهانی از سکولاریزم است...

#عباد_صادقی

راه آزادی

از یقه ی پیراهن تو می گذرد

اگر بتوانم با دست هایم گره  روسری ات را بازکنم...

یادت باشد

باد که آمد

هرکجای این جهان که بودی

بایست و دست هایت را از شانه باز کن

دنیا با رقص سپیدارها زیباتر می شود...

#عباد_صادقی

چقدر پادشاهی به من می آمد

وقتی که با دست هایت

بر سرم حنا می گذاشتی...

بی بی جان!

به خوابم بیا

کم کم دارد از یادم می رود

دامن چین چین گلدارت

با سیب هایش

با انارهایش...

#عباد_صادقی

عجیب شباهتی دارد انسان

با سقف کاهگلی خانه ها،

باران که میبارد

هردو بیقرار می شوند که مبادا،دوباره چکه کنند

خاصیت خاک است دیگر

خیلی که خیس بخورد جای زخم هایش باز می شود...

#عباد_صادقی

خوب که نگاه می کنم

می فهمم که بیقراری تنها مختص انسان نیست

نیمکت های پارک

پیاده روها

کوچه ها

کافه ها

حال و روزی بدتر از ما دارند

چشم انتظاربودن که چوب و سنگ و دیوار و فنجان نمی شناسد

مصالح موجود در این دنیا آنقدرها هم مقاوم نیستند

که ترک نخورند و نشکنند

دل که دیگر هیچ...

#عباد_صادقی

وقتی که ما به اندازه ی تمام ریگ های بیابان

از هم فاصله داریم

مگر فرقی هم دارد

که زیباترین کویر این سرزمین کجاست

و بلندترین کلوت ها چقدر ارتفاع دارند

  تو پیش خودت سراغ کدام آبادی ام را می گیری

وقتی که سال هاست در نبود تو

برج و باروی این تن متروکه

لانه ی کلاغ ها شده است...

#عباد_صادقی