مردمان این روستا در گذشته ای نه چندان دور به پیشه ی عشایری مشغول بوده اند واکنون شغل اصلی آنان باغداری(بادام و گردو و سیاه درخت) است.

روستایی با طبیعت ییلاقی با مردمانی ترک و تاجیک زبان. جمعیت این روستا را طوایف حاج محمدی(ساکن اصلی روستا و ترک زبان), صادقی, شاهدادی و... تشکیل میدهند.

این روستا از پر جمیت ترین ومشهورترین روستاهای گوغر بافت میباشد.آنچه که به این معروفیت افزوده است وجود طبیعت منحصر به فرد و طرفه انگیزاین روستا, غار زیبای آهکی جفریز,معدن مرمریت و... میباشد.

جنگل کوه نورگان(گناورکن)با پوشش گیاهی متراکم ,اعم از کلپوره,آلاله,ازگن,گون,شقایقو... ودرختان سبز و تنومند بنه(پسته وحشی),کهکم و ارچن(بادام کوهی) و...یکی از عجایب دیدنی منطقه گوغرمی باشد که سالیانه گردشگران زیادی را پذیرا می باشد.

منطقه ی باغداری و گردشگری " جفریزبالا "  با چمنهای وحشی چشم نواز و چشمه های سرشارآب معدنی و وجود حیواناتی نظیر :روباه خاکستری,خرگوش,گراز,گرگ,سیخور ,سنجاب و....وپرندگانی زیبا همچون کبک,تیهو,بلبلهای رنگارنگ وعقابهای تیزپرواز این منطقه ,همواره نزهتگه سیاحتگران بوده است.

ازموارد نادر تفریحی منطقه ی گوغر که فقط در جفریز می باشد "غار جفریز" است ,که در کنار جفریز بالا واقع شده که وجود قندیلها و مناظر سنگی بدست طبیعت حجاری شده,وجه ای دیگر به این غار بخشیده است,انتظار می رود مسئولین ذی ربط امکاناتی نظیر تله کابین و نورافشانی محیط داخل غارو..را جهت رفاه حال غارنوردان ایجاد نمایند.

نکته قابل توجه دیگر فرهنگ رو به تحلیل رفته این روستا می باشد,فرهنگی که ریشه در آباء گذشته ی این مردمان دارد,شباهت آداب و رسوم و رفتارهای اجتماعی  این مردمان به افشارها و قشقایی ها  گویای  مردمان عشایریست که از اصل خویش دور مانده اند ,شایان ذکر است گوغر ییلاق ایل افشاری بوده که از زمان صفویه به این منطقه کوچانده شده اند ,قشلاق این ایل ترک زبان پشت کوه خبر(چاه کنار,قره تپه)وکیل آباد,دشت ارزوییه و صوغان  می باشد,همچنین اکثر مردمان گوغر یا ترکی تکلم می کنند یا ترکی یاد دارند.

روستای جفریز مانند سایر روستاهای گوغر شهدایی را نیز تقدیم انقلاب نموده است,شهیدان"احمدآقارضایی,حسین عارفی,سید حسینی,مراد شاهدادی,محمد صالح و رحمت الله حاج محمدی,عباس و همت شاهدادی و خدارحم صادقی,از افتخارات جاوید روستا می باشند.