این دروغو که میگی راسته,

درپس و پشت کوههای بلندگوغر و در باغ شهسواریها دقیقا مرز بین چشمه سبز و امیر آباد در کنار پلی سر برافراشته بر رودخانه و در مجاورت اردو بازارجشن روز فرهنگ گوغر درعصر نیمه ی شعبان به همت بالای پیشقراول فرهنگ گوغر یعنی سعید ملک محمدی و تنی چند ازفعالین فرهنگی گوغربرگزارشد تا که ثابت شود این دروغو که میگن راسته,چکیده ای از برنامه های این روز بیاد ماندنی به شرح زیر میباشد:

در ابتدا تلاولت قران توسط آقای صادقی انجام شدبعدسرودجمهوری اسلامی,سپس خانم رضایی با لباسی محلی و زیبا از گوغر و سرزمین حسین گفت.

سخنران بعدی آقای مرتضی امیرزاده بود که الحق وجه تسمیه گوغر را بدرستی ادا کرد به قول ایشان گوغر یعنی گوی سفیدکه توجیهات این محقق عزیزبه صواب نزدیکتر بود,فضا که با موسیقی محلی ساز و دهل متجلی بود صفای جمعیت چندصدنفری حاضر در جشن تنها متقاضی حضور یک نفر بود اونم کسی نبود جز غلامشاه صادقی که با ترانه های فولکوریک و کردی محلی همه رو شاد کرد,بعد از اون آقا سعید که مجریگری این جنگ به عهده داشت از بنده دعوت کرد و منم شعری سراپا اشکال رو در قالب مثنوی در 50بیت با نگاهی طنزآلود به زندگی عشایری گذشته تحفه ی دوستان کردم که در آخر به نظرتون میرسه,سپس نوبت همشهری عزیزمون نخبه فرهنگی مذهبی استان کرمان و هلوی حوزه یعنی حجه الاسلام عباس پورپسندی رسیدکه ایشان هم ماشاله از مبلغین به روز حوزه میباشند با طرح سخنرانی پیرامون مهدویت و ارتباط آن با جامعه امروزمون همه رو مستفیض کردند,آقاسعید هم داستانی باعنوان من و بی بی با گویشی محلی به صورت طنز بیان کرد که مورد توجه مدعوین قرارگرفت,و سخنران آخرجناب محمدی رییس اداره فرهنگ و ارشاد بافت بودند که همه رو مستفیض کردند,جا داره از تمامی دست اندرکاران و بانیان و حامیان این جلسه خصوصا سعید ملک محمدی و استاد متواضع دانشگاه احسان شهسواری و سایر عزیزان مخصوصا مسئولین محلی و شهرستان ,جناب آراسته بخشدارمحترم و پرسنل نیروی انتظامی و... تشکر وافر رو به عمل بیارم.

بسمه تعالی

"جوانک بد اقبال"

 

یادم آیددربیابانهای میخ          بچه کبکی ازجلوی من گریخ

وردش کردم سریع تاسنگوا        تونخودهای بش و توی جوا

چوچغل کردم بدنبال سرش        خوردبه پای دشتبون و شال خرش

رم بکردپیرخرو از روزگار       دشتبونو زد تو سرم باچو چنار

چشم من زخمی شداز خون بدن     وان بخندیدکبکو ازین جورمن

تاگریزون گشتم ازون دشتبونو      کبکوجیکید یهویی توخورجینو

JJJJJ                                  

درگذارصید او من ناامید         گلموبردم به سوی گودبید

گودبیدی مرکز غله بود        غله آن روزی گله بود

گودبیدی وسعت دشت نخود       سرقتش از بهرچوپانان یه مد

درکنارش کوه عرش عاشقان      چشمه ای جاری مزار دوستان

زیرچشمی این سو وآن سوزدم        سنک کنیکی سوی آهوزدم

گله گشنم چریدتوی بشا                بع بع وبع بع کنان باصدصفا

قوده قوده از نخودهای درشت      ریختم توی ساروغ و بستم به پشت

خوش خوشوراهی شدم برباغ سنگ     ناگهان سبزشدجلوم سردارجنگ

سربدارو آدمی چالاک شد                زاده ی خار و خر وخاشاک بود

هی جغل درساروغ پشتت چه بید            روی خر گر میگذاشتی می خمید

تامدم توجیه کنم باصدعلل               کحسرتی بودبردلم واسه بلل

آنچنون شلوند مراافراسیاب             همچنین چیزی ندیدجدم به خواب

سرقلمبیده وصورت رو سیاه             سوی ایشوم می دویدم باصدآه

JJJJJ                                     

گریه من آب صدسیلاب بود            اهل ایشوم جملگی در خواب بود

شیون من زلزله آوارکرد               خواب مردم راهمه بیدارکرد

اهل ایشوم جم شدند از دور وبر         سوی من نالان همی باصدخطر

بازوپرسی از ازل آغازشد             نق و غر و متلک در باز شد

آن سرایشوم که همیشه هر دمی       از هراسش سرفتاده در خمی

باکلاکش تو بداد تن ارخلق            زان چه بیهوده برفتی درقرق

در کش و قوس من وسرقافله         لکنتی اندر زبانم فاصله

بی مهابا در کش و قوس کتک        جاشدم اندر پلاس باصدکلک

ازلگدهای پدر اندر پلاس              ان قریبی بود من گردم خلاص

چوب تیراش خوردکی اندر برم       ازنوازشهای مادر بر سرم

های و های ای مردم گوغرزمین        من شکرخوردم بس است اینچنین

JJJJJ                                             

لنگ و لوچ و ناتوان اندر خمار           روزگارم را در آوردن دمار

زوزه و هی هی کنان اندر میان          می دویدم تا رسیدم در امان

آب گودسنگی مراشاداب کرد            انقریبی که مرا در خواب کرد

خواب من حزن و غم و کابوس بود          سی سلالنگودمی طاووس بود

ناگهان دیدم قتر گاو نری                    رنده رنده میکند پیرخری

بس کلان سعیی نمودم ناعبس            برسرگاوو زدم بانگ جرس

گاو باشو پیرنم حلاج کرد                نعره ای از حنجره آماج کرد

دم گاووبسته شد برچوب بید                عقده های من کمر از او خمید

شیهه ی پیر خرو هفت آسمان            هی جوان آی لاو یو پیش من بمان

بوده ناقابل جزایی واجبش                کل کلو آمد بسویم صاحبش

JJJJJ                                        

ناگهان قاره کشیدیاور قپون                هی جوان آبت کمه ناخورده نون

گاو من را میزنی از بهرچه              گاو گرجینش بودتک توی ده

گاو من از نسل خوزستان بود              در زراعت هم بسی جولان بود

تامدم توجیه کنم من کارخود               آنچنان شلوند منو از نار خود

آتش کینش مرا هوشیار کرد             وز عبس خوابی مرابیدار کرد

های و های ای مردم هفت آسمان      شانس نیکی نیست اندر یادمان

من شتابان سوی دریا که روم            آفتابه در دو دستم میبرم

JJJJJ                                   

مثنوی پنجاه بیت کاغذ بشد                 شیرتازه بستر آغوز بشد

مثنوی کاین گفته شد ازعهدپیش              شهد و شیرین باد بر قومان خویش

گوغری سرزنده باشدیک کلام           پس سخن کوتاه باید والسلام 

                        سروده:عبادصادقی گوغری