چند وقت پیش در نهج البلاغه ی علی (ع) آن پیشوای عدالت و زهد به گفتاوردی زیبا برخوردم:"اگر تمام دنیا را بر کف دست من بگذارند حاضر نخواهم شد پوست جوی را از دهان موری بستانم".

و با خود گفتم:ای کاش خورندگان بیت المال یا به تعبیری مال البیت در این شبهای قدر جای ریختن اشک تمساح تاملی در فلسفه ی این قصار بنمایند.

ناشناسی که به تاریکی شب میبرد نان یتیمان عرب......