چندي پيش كه كتاب فرهنگ عاميانه ي سيرجان را مطالعه ميكردم در مقدمه ي چاپ دوم اين كتاب ارزشمند مولف ارجمند " خانم مهري مويد محسني" گلايه هايي را از حجم سنگين انتقادات و زخم زبانهاي همشهريانش بيان مي كند كه نسبت به اين مقوله ي فرهنگ نويسي ابراز كرده بودند به حدي كه ايشان در قسمتهايي نوشته اند چندين ماه را انزوا اختيار كردند و به خودشان قول دادند تا ديگر درباره ي فرهنگ ننويسند اما حب الوطن و تشويق ديگر بزرگاني نظير استاد انجوي شيرازي ايشان را در ادامه ي اين مسير و قلم فرسايي در حيطه ي وطن ترغيب نمود.

دل پر استاد مويد محسني كه كتاب مذكورش عنوان برتر كتاب سال معلم كشوري را نيز در سالهاي اخير بدست آورد نشان از كم بيني و به تعبيري وجود ملانقطه اي هايي در جامعه ي كنوني ماست كه مثال بارز سنگ اندازي مي باشند .

انتقاد سازنده اساس تكميل مبحث است ليك زخم زبانهايي از جنس بهانه و متلك و ... نه تنها سازنده نيست بلكه انر‍ژي را از آمي سلب ميكند و به ركود فكري مي رساند زيرا هر انساني آرامش خاطر ذهنش را به هيچ نعمتي مبادله نخواهد كرد.

البته نوع كوچك اين ملانقطه اي ها هم به فضاي مجازي و مخاطبين اين وبلاگ سرايت كرده كه مدتيست به هر طرق و مسير به انتقادات شديد و تخريب مبادرت مي نمايند فكرش را بكن بند به بند و حرف به حرف پست هاي وطني ات را ميخواند و بهانه هاي غير منطقي ميگيرد

ملانقطه اي عزيز" پست هاي وطني ام را حذف كردم(طوايف گوغر انقلاب در گوغر و...)و پست هاي تحقيق شده و آماده ي نمايش ديگر را نيز(تفنگچيان گوغر عيسي خان جلالي و...) هم در انزواي ذهن پاك خواهم نمود و سعيم براين خواهد بود كه اگر دل گذاشت ديگر درباره ي فرهنگ و تاريخ گوغر ننويسم و اگر دل نگذاشت در چند سطر فقط و فقط      البته اين را به پاي لرزشم نگذار  آرامش ضميرم را بيشتر خواهانم.

تا باور كنيم كه اگر بساط مكتب خانه هاي قديم برچيده شد ولي ملانقطه اي ها هنوز تيغ بهانه را به دندان دارند.