به نام خداوند زيباييها

فرهنگ عاميانه و فولكور هر منطقه نماد اصالت و ريشه دار بودن آن مردمان است.فرهنگ ابزار مي خواهد، همين لباسهاي سنتي،ابزارالات زندگي و معيشت، جشن ها و ماتم ها،روش و رفتارهاي اخلاقي و اجتماعي و چندين چند پاره برخورد نشانه ي سير و سلوك اجتماعي هر منطقه و ايل و طايفه و ابزار آن  در برهه ي زمان است كه ممكن است بر اثر گذر زمان و برخورد و تقابل فن اوري و همچنين سنت و مدرنيته كمرنگي يا نابودي را محتمل شود....

منطقه ي گوغر در ساليان نه چندان دور در دهه هاي قبل از انقلاب داراي رنگين كمان فرهنگ اصيل ايراني اسلامي بود و با دارا بودن رنگانه هاي معيشتي نظير زيورآلات زنان نظير گل بند،تو سينه اي،تو زلفي،شراوه،مهره مهراشك،البسه ي سنتي ارخلق و چارقد چاخچور، و ابزارهاي زندگي دست ساز و بومي صنعت مثل قالي،گليم،خورجين،ركت،كشكدان،قره چنته،رشمه، و ظروف مسي و سكه هاي نادر،تفنگ هاي دست ساز و ساير پيش گذاشته هاي (عتيقه)خاص منطقه گوغر شهرتي در بلوك اقطاع و افشار داشت...

متاسفانه ،با برنامه ريزي يا نا آگاهانه تعدادي از دوره گردهاي محلي و همشهري طبق همان سنت آبا و اجدادي ايرانيان كه دلال بازيست به ثمن بخس مهره ها و زيور آلات و ظروف و سكه ها و صنايع دستي گوغر را خريداري نموده و به پايتخت و شهرهاي بزرگ كشوربرده و  با قيمتي گزاف تر به فروش مي رساندند ...

ساليان چندي از آن دوران گذشته و اكنون خيانت اين مهره خر ها و عتيقه خر ها چيزي جز خالي ماندن مفرجوي زينتي گوغر و گمكوي فرهنگ را در پي نداشته است،من با تاكيد باز هم مي گويم آنچه بر ما رفت چيزي جز خيانت در حق نسل جديد و آينده گوغر نبود...