درپس کوچه ای خنک به نام عشق

بیمار به روی بازوان ستاره ها

خوابیده بود,ژولیده یکی جوان

درآن هیاهوی مسکوت و دیوانه بار شهر

به کدامین قلب خسته از بهانه ها

آرام می نواخت دشنه ی ضمیر بی گناه او

به نگاه وارونه ی یکی نشان

درآکنده فضای مملو از حسرت

درکنارجویباری به زیر درخت

آرام می نهاد سر به بالین تنهایی

گویا که دلبسته بود به مهدی زمان